Η ιστορία του Υποκόσμου, ο Νίκος Τσιφόρος μέσα από το βιβλίο του «Τα Παιδιά της Πιάτσας»

Η ιστορία του Υποκόσμου 

«...Ο υπόκοσμος γεννήθηκε στις κοινωνίες από τις βρεφικές της ηλικίες. Ο Κάϊν υπήρξε κι όλας ο πρώτος δολοφόνος. Ο Όμηρος έχει έναν υπόκοσμο περίεργο και υπαρκτό.

Οι Αιγύπτιοι, οι Κινέζοι, η Γραφή, οι Ανατολικοί λαοί, μας δίνουνε πολλές εικόνες από τον υπόκοσμό τους, η εξελιγμένη Αθηναϊκή Δημοκρατία το ίδιο, η Ρώμη τον παραθέτει σε υπερβολή.

Μέσα στην ιστορία όλων αυτών των λαών, την «πραγματική ιστορία» κι όχι την ιστορία της βιτρίνας και της αίγλης, θα βρη τον υπόκοσμο όποιος ξέρει να διαβάση και θέλει να διαβάση.

Από τη μεταχριστιανική περίοδο κι ύστερα ο υπόκοσμος δρα σε χίλιες μορφές και με εκατομμύρια εμφανίσεις.

Τα αισχρά πρόσωπα των Βυζαντινών, οι πληρωμένοι κακοποιοί των φεουδαρχών, ο παρασιτικός κόσμος των δυνατών, οι επαγγελματίες φονιάδες της Γαληνότατης Βενετσιάνικης Δημοκρατίας, οι αράχνες που κινιούνται γύρω από τους Φράγκους και Γερμανούς ηγεμονίσκους, οι πράκτορες της Ιερής Εξέτασης, οι σκοτεινοί τύποι των Ιησουϊτών, τα τσιράκια των Ρισελιέ και των γεμάτων αίγλη Λουδοβίκων, οι καταδότες της Γαλλικής Επανάστασης, οι έμπιστοι της Ναπολεόντειας αυτοκρατορίας, οι κατσαπλιάδες και οι ασυνείδητοι που κοντεύανε να βουλιάξουνε την δική μας Επανάσταση, όλος ο κόσμος, από τους ανθρώπους του μεγάλου απελευθερωτή της Νότιας Αμερικής Σιμόν Μπολιβάρ, μέχρι τους επίσημους κουρσάρους της βασίλισσας Ελισάβετ – Ντρέηκ, Μόργκαν, κλπ – και τους χρυσοντυμένους αποικιακούς αξιωματικούς της Βικτώριας, βάσιζε την ύπαρξή του στη δράση του υποκόσμου που κινιέται παρασιτικά, δραστικά και αόριστα γύρω του...»

Η Ελληνική Κατάσταση στην Εγκληματικότητα του ‘60

Και συνεχίζει ο Τσιφόρος με τα συμπεράσματά του για την «εγκληματικότητα της Ελληνικής κοινωνίας της εποχής του»...το ’60 – ’70...

«...Σαν έπαινό μας πρέπει να ομολογήσουμε ότι εμείς εδώ (σημ. στην Ελλάδα του ’60) δεν έχουμε υπόκοσμο επικίνδυνο. Κάποτε δημοσιεύανε τα «Μεγάλα Μαχαίρια», τους φονιάδες, τους σκληρούς, τους κακούργους που δράσανε.

Ε, λοιπόν, όλοι αυτοί συνολικά μετριούνται στα δάχτυλα. Η Ελλάδα δεν παρουσίασε παρά πολύ περιωρισμένο αριθμό υποκοσμικών εγκληματιών.

Τα περισσότερα εγκλήματα που ξεκινάνε από το «σεξ» δεν οφείλονται στον υπόκοσμο. Να περίπου σε μια σύντομη περιγραφή ποιοί είναι οι δικοί μας.

Γύρω από τους είκοσι, τριάντα παλληκαράδες της πιάτσας – σήμερα (σημ. το ’70) είναι ζήτημα κι αν υπάρχουν τόσοι – που αποτελούνε τον πυρήνα και κάνουν τις μεγάλες δουλειές (λαθρεμπόριο, εκμετάλλευση  γυναικών, ύποπτα μαγαζιά, παιγνίδια τυχερά) κινούνται κατά κατηγορίες τα παράσιτά τους που αρχίζουνε από τους περιφρονημένους κλεφτομπουγαδάδες, τους κλεφτοκοτάδες και επεκτείνονται στα συναφή στάδια ή αποτελούνε τη σωματοφυλακή, τα παλληκάρια και τους εντολοδόχους των μεγάλων.

Συνήθως, όλος αυτός ο κόσμος – εκτός από τους κλέφτες – αποφεύγει να έρθη σε επαφή και σε σύγκρουση με τους αστούς.

Μπορείτε να κυκλοφορήσετε στις περιοχές τους με χίλιες λίρες στην τσέπη, κανείς δεν θα σας πειράξη κατά κανόνα.
Πριν από τον γκαγκστερισμό, κυριαρχεί η πονηριά. Μπορεί να στα πάρουνε με τον παπά, με το μανιτάρι, με το παιχνίδι, δεν θα στα πάρουν όμως με το πιστόλι και όσες φορές γίνονται τίποτα «χόλντ απς» σε βενζινάδικα, σε σωφέρ κλπ γίνονται από ατζαμήδες που δεν ανήκουν στην κλίκα.

Παιδαρέλια που επηρεάζονται από τα φίλμ, ανόητα κι απερίσκεπτα παλιόπαιδα, ποτέ όμως άνθρωποι του υποκόσμου με οντότητα.

Ο υπόκοσμος, μια και κινείται έξω από το νόμο έχει νόμους δικούς του και έθιμα δικά του.

Απαιτεί κι αυτός έναν αλληλοσεβασμό δικαιωμάτων για την συνύπαρξη και ακριβώς η καταπάτηση αυτών των δικαιωμάτων, των νόμων του δηλαδή, δημιουργεί τις «εσωτερικές του προστριβές» (σημ. βλ. ξεκαθάρισμα λογαριασμών – απόδοση δικαιοσύνης με «ίδια μέσα» ώστε να τηρούν όλοι τα παραπάνω) που καταλήγουν να στείλουν στη φυλακή τα μέλη του...»

 Η ιστορία του Υποκόσμου,    ο Νίκος Τσιφόρος μέσα από το βιβλίο του «Τα Παιδιά της Πιάτσας»
 http://aegeanhawk.blogspot.gr/2014/06/60.html